Αναζήτηση
  • Lepantoporto

Άνθρωποι του δρόμου...

Αθόρυβοι σαν χτύποι ονείρων

Ακίνητοι σαν νάμα αναμνήσεων

Μοναχικοί σαν τη φωνή λαβωμένου πουλιού

Δυνατοί σαν κάψα ανελέητη

Σιωπηλοί σαν προσευχή...


Άνθρωποι του δρόμου, που υπάρχουν κι ανασαίνουν κάτω απ' τις ρωγμές τους

Που περιπλανιούνται σαν άνεμοι τσαλακωμένοι

Που η νεκρή στάση της ζωής τους έχει γίνει ο τάφος τους, που οι ίδιοι τον έχουν φράξει με τα γιασεμιά της απραξίας τους!

Υποκρίνονται τους νεκρούς, μα απλά έχουν τα βλέφαρα κλειστά

Καπνίζουν τη μοναξιά τους και το τσιγάρο τους δεν φοβούνται να το σβήσουν πάνω στης νύχτας το κορμί!


Τουρτουρίζουν, μα όχι από το κρύο

μα από την έλλειψη της αίσθησης του χαδιού!

Άνθρωποι του δρόμου που σπατάλησαν τα αποθέματα της αγάπης χωρίς ανταπόκριση!

Φτώχυναν, ρήμαξαν κι έβγαλαν στο σφυρί ό,τι ξοφλημένο κι ασάλευτο κρεμόταν μέσα τους, σε πολύ φτηνή τιμή για το τίμημα που πληρώνουν!


Αγαπώ τη μάταιη οδύνη της ψυχής τους

Αγαπώ τους κρότους της ψυχής τους

Αγαπώ τους αντίλαλους που βγαίνουν από τους λαβύρινθους του μυαλού τους

Αγαπώ τα σύνορα του έναστρου ουρανού τους!


Αγαπώ τις ξαπλωμένες τους μορφές που άοπλες αφέθηκαν στο μακελειό της ζωής, αρματωμένες με το τίποτα, που τό 'χουν καρφώσει στο πέτο της καρδιάς τους!


Κλειώ Δ.

76 προβολές0 σχόλια
  • Facebook - White Circle