Αναζήτηση

Για την ποιητική γραφή

Το παιχνίδι ομορφιάς του Γιώργου Βέη


Της Γεωργίας Δούνη


Ο Γιώργος Βέης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1955. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε επτά ευρωπαϊκές γλώσσες και στα κινεζικά. Από το 1976 ασχολείται με την κριτική της λογοτεχνίας. Μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

Υπηρετεί στο Διπλωματικό Κλάδο του Υπουργείου Εξωτερικών. Διετέλεσε Πρόξενος και Πρέσβης σε πολλές χώρες

Έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Μαρτυρίας το 2000, για το βιβλίο "Ασία, Ασία", και με το Κρατικό Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας το 2010, για το βιβλίο "Από το Τόκιο στο Χαρτούμ". Η ποιητική του συλλογή "Λεπτομέρειες κόσμων" (εκδ. Ύψιλον) απέσπασε το Βραβείο Λάμπρος Πορφύρας της Ακαδημίας Αθηνών το 2007. Το 2012 του απονεμήθηκε ο Ανώτερος Ταξιάρχης του Φοίνικος για τις υπηρεσίες του στο διπλωματικό σώμα.

Το 2014 τιμήθηκε με το Βραβείο Ποίησης του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του έργου του.

Τον Ιούλιο του 2015 προήχθη κατ' απόλυτη εκλογή από τον βαθμό του Πληρεξούσιου Υπουργού Α' στο βαθμό του Πρέσβεως και διορίστηκε Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην UNESCO. Τιμήθηκε με το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο Μαρτυρίας - Βιογραφίας - Χρονικού - Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας του 2016 για το βιβλίο του με τίτλο "Παντού: Μαρτυρίες, μεταμορφώσεις".

Τι είναι η ποιητική τέχνη, ποια η ουσία της, τα υλικά της και η σχέση της με τις άλλες επιστήμες είναι μερικά από τα θέματα στα οποία εντρυφεί ο Γιώργος Βέης στη «δοκιμίων σύνοψή» του με τίτλο: Για την ποιητική γραφή.

Κείμενα δημοσιευμένα κατά το παρελθόν, συγκεντρωμένα στον τόμο αυτό, συνιστούν μια νέα πρόκληση ανάγνωσης κι ανοίγουν νέες συζητήσεις σχετικά με το ποιητικό φαινόμενο.

«Γράφουμε για να πληρώσουμε ορισμένα κενά της ύπαρξης, για να αποπληρώσουμε όσα μας παραχώρησαν οι αισθήσεις», σημειώνει.

Απαντώντας στο καίριο ερώτημα «γιατί γράφουμε», επισημαίνει με κατασταλαγμένη σοφία πως αν «γραφή» σημαίνει «χάραγμα, ρωγμή», τότε «γράφουμε, διότι βλέπουμε τι υπάρχει πάνω και πίσω από τα πράγματα αγεωγράφητο, αγεωμέτρητο. Όσα διεκδικεί το φως, αυτά ακριβώς μας ανήκουν. Και πολλά περισσότερα.

Γράφουμε για να αναβαθμίσουμε εκτάσεις για να κατανοήσουμε διαστάσεις του φαντασιακού. Οι λέξεις μας, αναδεικνύονται ως τα κεκτημένα συνθηκολογήσεων μεταξύ άρρητων και μη ποιοτήτων.

Ναι, «πελεκώντας τον εαυτό μας, έτσι γράφουμε», κατά τη σεφερική δήλωση.

Η «σύνοψις δοκιμίων» Για την ποιητική γραφή είναι ένα πολύτιμο εργαλείο με το οποίο ο Γιώργος Βέης μάς δίνει κάποια κλειδιά για να κατανοήσουμε τη βαθύτερη λειτουργία της ποιητικής γραφής.

Ποιητής και ο ίδιος, φαίνεται να συμφωνεί με τον Ελύτη πως «Είναι σωστό να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που του ανήκει· να γιατί πρέπει να γράφουμε. Γιατί η Ποίηση μας ξεμαθαίνει από τον κόσμο, τέτοιον που τον βρήκαμε: τον κόσμο της φθοράς, που έρχεται κάποια στιγμή να δούμε ότι είναι η μόνη οδός για να υπερβούμε τη φθορά, με την έννοια που ο Θάνατος είναι η μόνη οδός για την Ανάσταση».

125 Προβολές0 Σχόλια

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων