Αναζήτηση

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ

ΑΡΘΡΟ


Γράφει ο Στάθης Λουκόπουλος


Με αφορμή τον εορτασμό των 200 χρόνων από την επανάσταση του 1821 είδαμε και διαβάσαμε σε διάφορα τοπικά μέσα ενημέρωσης δρώμενα, εκπομπές και κείμενα, κάποια υπό την αιγίδα του Δήμου και κάποια ως επιλογές ατόμων ή συλλογικοτήτων.

Μεταξύ αυτών προβλήθηκε σε ιστοσελίδα τοπικού καναλιού μία εκπομπή με θέμα τη ζωή των εγκατασταθέντων στη Ναύπακτο Σουλιωτών μετά την απελευθέρωση. Βλέποντας την εκπομπή αυτή μου δημιουργήθηκε η αίσθηση πως τόσο η ηγετική ομάδα του νεοσύστατου “Συλλόγου Αναβίωσης Σουλιωτών Ναυπάκτου” που έστησε το όλο σκηνικό όσο και κάποιοι λόγιοι και παντός καιρού ομιλητές μερολήπτησαν σχεδόν σκανδαλωδώς αφενός υπέρ των Σουλιωτών και αφετέρου, έμμεσα πλην σαφώς, εις βάρος άλλων μικρών και μεγάλων τοπικών αγωνιστών του 21 που αφού πολέμησαν για την ανεξαρτησία εποίκησαν και αυτοί την Ναύπακτο.


Η μούσα της ιστορίας η Κλειώ είναι βαριά μολυσμένη από ψέμματα, έχει πει ο Σοπενχάουερ….. και μύθους θα πρόσθετα εγώ. Μύθους που καλόν είναι να τους προβάλουμε με περίσκεψη και προβληματισμό, χωρίς φανατισμό και ακρότητες.

Στον αντίποδα των όσων ακούσαμε στην ανωτέρω εκπομπή υπάρχουν πάμπολλα αντίθετα επιχειρήματα και ερωτήματα.


Ας δούμε μερικά από αυτά:

1. Ήταν άραγε τόσα χρόνια οι γηγενείς απόγονοι των Σουλιωτών στη Ναύπακτο ανίκανοι ή αδιάφοροι να συστήσουν σύλλογο; Μήπως τους έπνιγε η χωρίς γαλόνια και κουμπούρια αλλά γεμάτη άγχος για τον επιούσιο καθημερινότητα ή μήπως τους βασάνιζαν οι μνήμες τους από τις συμπεριφορές των προγόνων τους προς τους ντόπιους και δεν το τόλμησαν.


2. Γιατί ο Κασομούλης στα απομνημονεύματά του γράφει: “Οι υπό αυτόν (τον Τζαβέλλα) στρατιωτικοί συγκείμενοι κατά το μέγα μέρος από Ρουμελιώτες της Δυτικής Ελλάδος και οι λοιποί επαρχιώτες αγανακτούντες άρχισαν να τους αποστρέφονται (τους Σουλιώτες) δια την φιλαυτίαν των”.


3. Γιατί κι ο Μαυροκορδάτος λέει σχεδόν τα ίδια ότι “….των Σουλιωτών η διατριβή εδώ (στο Μεσολόγγι) κατάντησε ανυπόφορος και στους κατοίκους και στην διοίκηση δια τα βάρη των καθημερινών εξόδων”.


4. Γράφει ο δάσκαλος-ιστορικός Ιωάννης Κοτίνης στην “Ιστορία Ναυπάκτου και Επαρχίας”: “η τότε κυβέρνησις μαθούσα ότι η εν Ναυπάκτω φρουρά εις τοσούτον αταξίας και παραλυσίας έφθασεν ώστε ετόλμησε να διακηρύξει ότι έχει σκοπόν να εκποιήσει τα κανόνια και την λοιπήν αποσκευήν του φρουρίου επί λόγω του να πληρωθεί όσα της ωφείλοντο…..εξόρκιζεν την φρουράν και τον φρούραρχον Βέϊκον προς αποτροπήν τούτου”….


5. Ποια καθημερινότητα ή ιστορική πορεία στην πόλη μας δείχνουν τα όσα ειπώθηκαν για κάποιον Ιωάννη Δράκο που εγκαταστάθηκε (ετών 14) στη Ναύπακτο με την μάνα του (Σουζάνα). Αποφοίτησε ως νέος απ’ την στρατιωτική σχολή της …..Βαυαρίας!!! εντάχθηκε αμέσως μετά στο Ελληνικό ιππικό και έζησε έκτοτε στα ανάκτορα των Αθηνών και μετέπειτα στη Βαυαρία πάντα με και υπό τον Όθωνα. Ποια καθημερινότητα και ποια ιστορική πορεία αναδεικνύει το γεγονός του ενταφιασμού του στη Ναύπακτο μετά τον θάνατό του.


6. Αναρωτιέμαι αν τα δώρα (με παραχωρητήρια ή ατύπως δια της κατοχής) όταν επιστρέφονται λέγονται δωρεές ή απλά επιστροφές….


7. Γιατί άραγε αποσιωπούνται ένας “μεγάλος αριθμός επιστολών από ντόπιους κατοίκους προς την κυβέρνηση….τον Καποδίστρια και την εθνοσυνέλευση όπου διατυπώνονται έντονα παράπονα για αδικίες, παραβίαση δικαιωμάτων και ραβδισμούς απ’ τους Σουλιώτες”;

Αυτά κατέθεσε στην ομιλία της στην Παπαχαραλάμπειο στις 15/4/2015 η κα Μαρία Δρογγίτη πρόεδρος του συνδέσμου φιλολόγων Ναυπακτίας.


Θα μπορούσα να γράψω κάμποσα ακόμα “γιατί”.

Όχι για να απαξιώσω ή να υποβαθμίσω τη μεγάλη συνεισφορά των Σουλιωτών στον απελευθερωτικό αγώνα, αλλά αφενός για να ισορροπήσω την ζυγαριά των εντυπώσεων και αφετέρου για να προβληματίσω αυτούς που με υπερβολές και φανατισμό στρεβλώνουν ή ωραιοποιούν την αληθινή ιστορία.


Όχι ακόμα για να αμφισβητήσω τις “εν καιρώ πολέμου” αρετές των Σουλιωτών αλλά για να θυμήσω σε αυτούς που μένουν μόνο σ’ αυτά πως σ’ αυτήν την πόλη η συνεισφορά των Σουλιωτών ως εποίκων “εν καιρώ ειρήνης” ήταν έως μηδενική την ώρα μάλιστα που η συνεισφορά εποίκων απ’ την Ναυπακτία (απογόνων αγωνιστών του 21), την Ήπειρο, την Δωρίδα και τα νησιά του Ιονίου ήταν τεράστια στα γράμματα και την λογοτεχνία, τις επιστήμες, στον πολιτισμό, στις μεταφορές, στην διοίκηση της πόλης κλπ κλπ.


Ας χαμηλώσουν λοιπόν οι τόνοι, η έπαρση, ο περίεργος υπερπατριωτισμός και η μονόπλευρη θεώρηση της ιστορίας και ας λάβουν υπ’ όψιν εκείνοι που εμφορούνται από αυτού του είδους τα αισθήματα και τις εμμονές πως κατά τον Αριστοτέλη “μεσότης εστίν η αρετή”…..και όχι οι ακραίες θέσεις.


259 προβολές0 σχόλια