Αναζήτηση
  • Lepantoporto

Η Ναύπακτος στον Εθνικό κήρυκα

Ε ξ ω σ τ ρ έ φ ε ι α πέρα από τα σύνορα!


Ο "Εθνικός κήρυξ" της Νέας Υόρκης με απανωτά δημοσιεύματα προβάλλει την πόλη της Ναυπάκτου.

Για την επέτειο των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση δημοσίευσε το ποίημα της Ναυπάκτιας ποιήτριας Γεωργίας Δούνη "Το κάλεσμα του ανέμου".

Στο φυλλάδιο της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας "Gateway to Greece" προέβαλε στη μπροσούρα του το Ενετικό λιμάνι της πόλης.

Την Κυριακή 4/4 δημοσίευσε άρθρο της Ευριδίκης Λειβαδά: "Ναυμαχία της Ναυπάκτου: Προεόρτιο της Ελληνικής εξέργεσης".


Η Ευριδίκη Λειβαδά είναι φίλη και υμνητής της πόλης της Ναυπάκτου. Έχει εκδώσει το βιβλίο "Στους θρόνους της Αποκάλυψης" που αναφέρεται στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου.



Ναυμαχία της Ναυπάκτου

Ένα μεγάλο πανευρωπαϊκό γεγονός, προεόρτιο της Ελληνικής εξέγερσης και ο άγνωστος ρόλος των Ελλήνων


Ευρυδίκη Λειβαδά

Παγκόσμια Ομοσπονδία Κεφαλλήνων και Ιθακησίων ΟΔΥΣΣΕΥΣ


Αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης αναπτύχθηκαν επαναστατικά κινήματα εναντίον του δυνάστη. Ο πρώτος Έλληνας μάρτυρας που ύψωσε επαναστατική σημαία ήταν ο Κλαδάς τον 15ο αι. Από τότε μέχρι την έναρξη του Αγώνα κανένας τόπος του ελληνισμού δεν έμεινε αμέτοχος, οι επαναστάσεις στην πλειοψηφία τους αιματοκυλίστηκαν, όμως το άδοξο τέλος τους δεν στάθηκε εμπόδιο στον Έλληνα να αναζητεί την ελευθερία του.


Ένα σπουδαίο γεγονός για την ευρωπαϊκή ιστορία που κατατάσσεται στα προεπαναστατικά κινήματα είναι η Ναυμαχία στον τότε Golfo di Lepanto, ή Ναυμαχία της Ναυπάκτου. Η ιστορία την έχει κατατάξει στα επιτεύγματα της Δύσης. Χωρίς αμφιβολία το κέντρο λήψης αποφάσεων ανήκε στην τότε παντοκράτορα δύναμη Ισπανία, στον Πάπα Πίο Ε΄ και στην Ιταλία. Το πολυσύνθετο πολεμικό σώμα, εκτός από τους Δυτικοευρωπαίους, απαρτιζόταν και από πλήθος Ελλήνων.


Αυτό είναι ένα όχι τόσο γνωστό και προβεβλημένο θέμα γιατί οι πηγές που εξασφαλίζουν στοιχεία είναι ελάχιστες και διάσπαρτες. Δεν υπάρχουν έργα Ελλήνων χρονικογράφων. Τα οθωμανικά αρχεία δεν έχουν ασχοληθεί με την συντριπτική ήττα, την οποία είχε επισκιάσει η κατάκτηση της Κύπρου. Οι μόνες πηγές που υπάρχουν είναι δυτικές κι αυτές, με ελαχιστότατες εξαιρέσεις, εκθειάζουν τους δικούς τους.


Στο Παράρτημα του επίκαιρου ιστορικού πονήματός μου «Στους θρόνους της Αποκάλυψης.7 Οκτωβρίου 1571. Ναυμαχία της Ναυπάκτου», παρουσιάζονται τα μοναδικά στον κόσμο κειμήλια που υπάρχουν στα Ιόνια, και όλα τα αποτελέσματα της έρευνας που αναδεικνύουν την συγκλονιστική συμμετοχή των Ελλήνων, κυρίως των Επτανησίων.


Αφορμή της έρευνάς μου ήταν η ανακάλυψη της συμμετοχής του Κεφαλλονίτη θαλασσοπόρου Ιωάννη Φωκά, γνωστού ως Χουάν ντε Φούκα (Juan de Fuca), -ως ένα από τους piloti- στην αρχιναυαρχίδα REAL με επικεφαλής τον δον Χουάν τον Αυστριακό. Η είδηση της πτώσης της Κύπρου που έφθασε στο Φισκάρδο τρεις ημέρες πριν την συνάντηση των δυο στόλων, στις 4 Οκτωβρίου 1571, ήταν το καθοριστικό γεγονός της έκτακτης, αυθόρμητης και ομαδικής συμμετοχής των Κεφαλλήνων, με ό,τι μέσα διέθεταν, στο μεγάλο πανευρωπαϊκό γεγονός ενάντια στους Οθωμανούς. Κι αυτή δεν ήταν η μοναδική ομόψυχη αρωγή που προσέφεραν καθώς ουδέποτε σταμάτησαν να στέκονται δίπλα στους ομοεθνείς τους Έλληνες που υπέφεραν κάτω από τον τουρκικό ζυγό.

Ο ελληνικός κόσμος ήταν διασπασμένος και ως εκ τούτου εμποδιζόταν σύσσωμος να αναπτύξει τα στοιχεία εκείνα που συνιστούσαν αυτό που σήμερα αποκαλούμε εθνική ιστορική ταυτότητα του ελληνισμού. Η απειλή της τουρκικής επέκτασης δημιούργησε τον Ιερό Συνασπισμό. Είναι αξιοσημείωτη η συμμετοχή των Ελλήνων σε κατασκοπευτικές ισπανικές αποστολές, αλλά και στην ισπανική αρμάδα. Στο πλευρό των βενετικών δυνάμεων άνδρες από τις κτήσεις Κρήτης και Ιονίων συμμετείχαν εθελοντικά είτε με «κρατικές» γαλέρες, είτε με δικά τους πλοία, τα οποία είναι καταγεγραμμένα. Όχι όμως τα μικρότερα, που εξοπλίσθηκαν έκτακτα σε έναν κοινό αγώνα ζωής και θανάτου για ελευθερία.


Επιπρόσθετα, στους υπηκόους του Σουλτάνου προσμετρώνται πολλοί Έλληνες. Αρκετοί Αιγαιοπελαγίτες, και κάτοικοι παραθαλάσσιων περιοχών υπηρετούσαν μισθοφορικά, ενώ αρκετές χιλιάδες από Ιόνια και Κρήτη είχαν αιχμαλωτισθεί κατά τις επιδρομές, κυρίως το καλοκαίρι 1571, και αλυσοδεμένοι κωπηλατούσαν. Πολλοί οδηγήθηκαν φλεγόμενοι στον βυθό, ενώ άλλοι, αμέσως μετά τη λήξη της ναυμαχίας, απελευθερώθηκαν. Υπολογίζεται πως στα πλοία της Δύσης πάνω από το 25% ήταν Έλληνες και στα πλοία του οθωμανικού στόλου τουλάχιστον το 40% επιβεβαιώνοντας πως η ελληνική παρουσία ήταν και στις δυο πλευρές πολυπληθέστατη, ενώ συνταράσσουν οι ιστορίες που καταγράφηκαν στο βωμό της ελευθερίας.


Η Βενετία συντηρούσε το επαναστατικό κλίμα ανάμεσα στους Έλληνες, φυσικά για δικό της συμφέρον. Το νικηφόρο αποτέλεσμα ενεθάρρυνε τον χειμαζόμενο τουρκοκρατούμενο ελληνισμό και δημιούργησε κλίμα ευφορίας με συνέπεια τον πολλαπλασιασμό αντιτουρκικών κινητοποιήσεων σε Ρούμελη, Μωριά, Ήπειρο. Όμως, όλες οι ενέργειες δεν τελεσφόρησαν ευνοϊκά με αποτέλεσμα την πρόκληση σκληρότατων τουρκικών αντιποίνων.


Οι μη οργανωμένες επαναστατικές κινήσεις που είχαν διάσπαρτα εκδηλωθεί, κατεστάλησαν με βίαιο τρόπο. Στην μη επιτυχή έκβαση συνέβαλαν τα μέγιστα οι παλινωδίες των χριστιανικών δυνάμεων της Δύσης. Διαλύθηκε σύντομα ο Ιερός Συνασπισμός, ενώ οι βλέψεις Ισπανίας και Βενετίας, δεν συνέπιπταν με την επιθυμία των σκλαβωμένων Ελλήνων για ελευθερία.


Η Ναυμαχία σημάδεψε την Ιστορία αλλάζοντας την ροή της. Η Δύση ξαναβρήκε το μεγαλείο και τη δύναμή της και διέσωσε τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Ταπεινώθηκε το γόητρο του υπερόπτη κι αήττητου μέχρι τότε σουλτάνου και αναχαιτίσθηκε η ιμπεριαλιστική οθωμανική απειλή που ακάθεκτη επεκτεινόταν στην Ευρώπη, ενώ οι ελπίδες των σκλαβωμένων Ελλήνων διαψεύσθηκαν για άλλη μια φορά και απογοητευμένοι έζησαν μέρες τραγικές.


50 προβολές0 σχόλια
  • Facebook - White Circle