Αναζήτηση
  • Lepantoporto

Κ ά π ο τ ε !


Γράφει

η

Γεωργία

Δούνη

Κάποτε θα μιλήσουν οι λύπες

θα γίνουν όρκοι.

Όρκοι όπου θα θροΐζουν σαν αύρα δροσερή

μες στον δειλό ουρανό μας.

Κάποτε θα μιλήσουν οι λύπες

θα γίνουν σκιρτήματα, χτύποι κι αφύπνιση.

Θα γίνουν οι ανάσες μας.

Οι ανάσες όπου θα απορροφήσουν

τον καιρό της σιωπής μας.

Άχρωμες φυσαλίδες

όπου θα παραδοθούν και θα εξατμιστούν

μες στον όχλο του χρόνου!


Κάποτε θα μιλήσουν οι λύπες

θα γίνουν σπασμοί

θα γίνουν ποταμοί, θα γίνουν πέτρες.

Πέτρες όπου θα θρυμματίσουν

το θολό τζάμι της ζωής μας.

Θα γίνουν μαχαίρια ματωμένα

όπου θα σχίσουν τα στήθη

και θα ξεχυθούν χωρίς έλεος πια

του πόνου μας τα ύδατα.

Θα γίνουν μαχητές

και σαν ένοπλοι πολεμιστές θ' αδειάσουν

τις σφαίρες που θα καίνε.

Και ο στόχος τους... ο σπαραγμός

που σαν υνί χαρακώνει

του χρόνου τις στιγμές!


Κάποτε θ' αντηχήσουν σαν αέρηδες οι λύπες

θα στροβιλιστούν σαν πολύχρωμοι χαρταετοί

κάτω από τις σκιές μας όπου γέρασαν.

Και η στραπατσαρισμένη αλήθεια μας

ιστός όπου θα περαστεί σαν χαλινάρι

στην χαίτη της ζωής μας.

Μέσα εκεί

στις ρυτιδιασμένες αυλακιές του χρόνου

πίνει βουβά και ανελέητα η λύπη

της ζωής μας το νερό!


Μια σπίθα

Μια σπίθα απείθαρχη απόμεινε

και μια ελπίδα θάρρους

όπου ταλαντεύεται σαν ηλιαχτίδα

πίσω απ' τις χαραμάδες

των παραθυρόφυλλων της ψυχής μας.

Το μόνο που ζητά

ν' ανοίξουν τα βλέφαρα

να ξυπνήσει το κορμί

Για να μπορέσει να γυρίσει ανάποδα

το προσκεφάλι της ζωής!

230 προβολές0 σχόλια
  • Facebook - White Circle