Αναζήτηση
  • Lepantoporto

Ναύπακτος και αριστερή ηγεμονία

ΑΡΘΡΟ

του συνεργάτη μας Γ. Παπαδόπουλου


Σύμφωνα με τις έρευνες του Ε.Κ.Κ.Ε, στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα, στην Ελλάδα, παρατηρείται μια αισθητή μετατόπιση σε δεξιές θέσεις, οι οποίες, τα επόμενα χρόνια θα έχουν έντονη παρουσία σε επίπεδο ιδεών.

Είναι η εποχή που η ΔΑΠ πρωτεύει στις φοιτητικές εκλογές, το δίκτυο 21 πλειoδοτεί σε πατριωτισμό , το "Μακεδονικό" οδηγεί σε εθνικιστικό παραλήρημα, ο Πέτρος Κωστόπουλος και το life style μεσουρανούν, ο τραγικός Έλληνας επενδυτής ανακαλύπτει τις μετοχές και τον καπιταλισμό, η προσοδοθηρία ζει και βασιλεύει, το Άγιο Φως εξακολουθεί να ταξιδεύει με αεροπλάνο και τιμές αρχηγού κράτους, ο Χριστόδουλος αφήνει στα πόδια του Σημίτη τρία εκατομμύρια υπογραφές και - λίγο αργότερα - ο Κωστας Καραμανλης (με τη "δεξιά του Κυρίου") αναλαμβάνει να κυβερνήσει τη χώρα.

Δεν ήταν αριστερές οι απόψεις του Πέτρου Κωστόπουλου. Ούτε του Κώστα Καραμανλή. Ούτε ασφαλώς του Χριστοδουλου.

Η Ελληνική πραγματικότητα είναι αρκετά πιο περίπλοκη για να κατανοηθεί αποκλειστικά και μόνο με όρους Αριστερής ιδεολογικής ηγεμονίας όπως θέλει η μόδα των τελευταίων ετών.

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, το συλλογικό φαντασιακό της χώρας, περισσότερο συγκροτήθηκε πάνω σε μια ισχυρότατη αντιμεταρρυθμιστική ροπή - αντιθετική σε οιαδήποτε προοπτική εκσυγχρονισμού και με (κύριο) μέλημα την αναπαραγωγή της υφιστάμενης κοινωνικής δομής - παρά στην ηγεμόνευση κάποιων αριστερών ιδεών.

Αυτός ο αντιμεταρρυθμισμός, ουδέποτε υπήρξε (μόνο) αριστερός. Διέτρεχε οριζόντια τα κόμματα και την ελληνική κοινωνία επηρεάζοντας βαθύτατα την πολιτική και οικονομική ζωή της.

Χωρίς δυσκολία, η μεταπολιτευτική μας ιστορία, θα μπορούσε να ειδωθεί (και) σαν μια σύγκρουση εκσυγχρονιστικών -αντιεκσυγχρονιστικών γενεαλογιών με τις δεύτερες στις πιο κρίσιμες στιγμές να αποδεικνύονται οι πλειοψηφικές.

Κάτω από αυτή την οπτική - τα τελευταία τριάντα χρόνια - τι διαφορετικό συνέβη (και) στην πόλη μας?

Υπήρξε κάποια αριστερή ιδεολογική ηγεμόνευση που κράτησε την πόλη στάσιμη ή μήπως η ηγεμόνευση μιας αντιμεταρρυθμιστικής κουλτούρας καθιστούσε ανέφικτο οποιονδήποτε εξορθολογισμό.

Για μένα προσωπικά συνέβη το δεύτερο με δυο (κύριους) παράγοντες που λειτουργούσαν ως περιοριστική συνθήκη.

α)υποβάθμιση του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου β) μια πέρα από Αριστερές-Δεξιές αδιαμεσολάβητη σχέση κυβερνωμένων-κυβερνώντων με τους πρώτους σε κάθε ευκαιρία να δείχνουν ότι - ως δημοκρατία - αντιλαμβάνονταν τον πολλαπλασιασμό των δικαιωμάτων εις βάρος του συνόλου, και τους δεύτερους - στην πλειοψηφία τους - απρόθυμους να προβούν στις αναγκαίες συγκρούσεις αφού γνώριζαν ότι η πλέον απαραίτητη προυπόθεση για την άμοχθη επανεκλογή τους ήταν οι πελατειακές εξυπηρετήσεις.

Και κάπως έτσι, φτάσαμε στο σημείο η μεν Παλαιοπαναγιά να αναπτύσσεται όχι στη βάση κάποιου σχεδίου αλλά με σημείο αναφοράς γειτονιές και μαχαλάδες, η μετά τον Σκα περιοχή να παραμένει σταθερά βαλτωμένη, το παραλιακό μέτωπο να θυμίζει Τολό της δεκαετίας του εβδομήντα και η Ναύπακτος να περιμένει να ανέβει στο τρένο της νεωτερικότητας.

Το δυστύχημα είναι ότι και η σημερινή αρχή δείχνει εγκλωβισμένη σε ένα τέτοιο σχήμα πολιτικής.


337 προβολές
  • Facebook - White Circle