Αναζήτηση
  • Lepantoporto

Ο «ραγισμένος» καθρέφτης!

ΑΡΘΡΟ

του συνεργάτη μας Γ. Παπαδόπουλου


Υπάρχει ένα παλιό Εγγλέζικο ανέκδοτο με πρωταγωνιστές δυο πωλητές που στάλθηκαν από τις εταιρείες τους στην Αφρική για να πουλήσουν παπούτσια.


Μια μέρα, ο ένας εξ αυτών φανερά απογοητευμένος, κάθεται και στέλνει ένα μήνυμα στην εταιρεία όπου αναλύει το αδύνατο της πώλησης αφού, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, εδώ στην Αφρικανική ήπειρο – δυστυχώς – όλοι, μα όλοι, περπατούν ξυπόλητοι


ενόσω - την ίδια στιγμή - ο άλλος πωλητής στέλνει ένα τελείως διαφορετικό μήνυμα με το οποίο ζητάει από την εταιρεία, να του αποσταλούν επειγόντως δυο εκατομμύρια παπούτσια αφού, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, εδώ στην Αφρικανική ήπειρο – ευτυχώς – όλοι, μα όλοι, περπατούν ξυπόλητοι.


Δυο πωλητές, δυο διαφορετικές "φιλοσοφίες" πώλησης.


Με την πρώτη, να θεωρεί ότι η επιχειρηματικότητα οφείλει να ακολουθεί την πορεία της ζήτησης και να αντιστοιχίζει την προσφορά με την ζήτηση. Και την δεύτερη να θεωρεί ότι η προσφορά δεν πρέπει να ακολουθεί τη ζήτηση αλλά, να δημιουργεί συνεχώς καινούριες ανάγκες.


Στη σημερινή εποχή, στον χώρο του επιχειρείν, η "φιλοσοφία" του πρώτου πωλητή θεωρείται παρωχημένη - σχεδόν ξεπερασμένη - ενώ του δεύτερου αποτελεί την κυρίαρχη τάση.

Στην πόλη μας, τουλάχιστον στα χρόνια που εγώ θυμάμαι, τις περισσότερες περιπτώσεις επιχειρούμε έχοντας κατά νου τη φιλοσοφία του πρώτου – η προσφορά να ακολουθεί την πορεία της ζήτησης - αποφεύγοντας σταθερά να πάρουμε σοβαρά υπόψη του δεύτερου – τη δημιουργία νέων αναγκών.


Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο χώρος του λιμανιού όπου, αρκετές από τις επιχειρήσεις που δημιουργήθηκαν τα χρόνια της χαλαρής ελευθεριότητας, έχουν ελάχιστα αλλάξει και εξακολουθούν να προσφέρουν το είδος της διασκέδασης που ήθελε τα καταστήματα να καταπατούν όλο και περισσότερο κοινόχρηστο χώρο, να παρεμποδίζουν όλο και περισσότερο την κυκλοφορία, να ηχορυπαίνουν βάρβαρα, να επιδίδονται σε βραδιές αφόρητου βλαχοχαβαλεδιάρικου μουσικού κιτς, να στέλνουν τα ντεσιμπελόμετρα σε δυσθεώρητα ύψη και – εν ολίγοις - να κάνουν τα πάντα για να μετατρέψουν ένα ανεκτίμητο κομμάτι γης σε χώρο θορυβώδους μεταμεσονύκτιου clubbing και χύμα διασκέδασης – κάτι, ανάμεσα σε Λαγανά και Αγία Νάπα.


Χωρίς αμφιβολία, το ιστορικό κέντρο πέριξ του λιμανιού είναι το πρωταρχικό στοιχείο πάνω στο οποίο δομείται η συνολική εικόνα της πόλης. Είναι το αναπόσπαστο στοιχείο χωρίς το οποίο δεν νοείται καν η πόλη. Είναι το σημείο μέσα απ το οποίο βιώνεται η ιστορία της πόλης και αναμφίβολα αξίζει την φροντίδα, το σεβασμό και την (ιδιαίτερη) προσοχή μας ( τηρουμένων των αναλογιών, ο σεβασμός στο χώρο, θα έπρεπε να είναι ανάλογος του σεβασμού που έχουν οι Κερκυραίοι για τη Σπιανάδα και οι Συριανοί για την πλατεία Μιαούλη).


Τώρα, μετά την ανάπλαση, ίσως είναι η κατάλληλη ευκαιρία, κάποιοι να αρχίσουν να σκέφτονται ότι όταν κάποιες καταστάσεις συγκρούονται με το zeitgeist (πνεύμα της εποχής) οφείλουν να αλλάζουν. Το συγκεκριμένο "μοντέλο" διασκέδασης μπορεί να ήταν κατάλληλο την εποχή που από το "καφενείο οι μουριές" περάσαμε στην εποχή του "γούφερ", της μπαμ-τεκίλας και του clubbing, αλλά σήμερα, νομίζω, έχει ελάχιστα να προσφέρει.

293 προβολές
  • Facebook - White Circle