Αναζήτηση
  • Lepantoporto

Πρέπει να τελειώνουμε...Χτες αν γίνεται...

ΑΡΘΡΟ

του συνεργάτη μας Γ. Παπαδόπουλου


Όλα δείχνουν πως στην εποχή μας οι συλλογικότητες χάνουν τη μάχη και ο ατομικισμός κερδίζει.

Οι συλλογικότητες που γνωρίσαμε στο παρελθόν, με τις επεξεργασμένες πολιτικές απόψεις, το σταθερό ιδεολογικό οπλοστάσιο και την απαρέγκλιτη κομματική ταύτιση φαίνεται πως έχουν χάσει τη μάχη.


Το ίδιο και οι κινηματικές δράσεις που, όταν πλέον ξεσπούν, δεν είναι δράσεις ιεραρχικά οργανωμένες, δεν είναι ομοιογενείς, δεν είναι πολιτικά καθοδηγούμενες, δεν γίνονται στη βάση …"ελάτε να αλλάξουμε τον κόσμο", αλλά (γίνονται) πάνω σε μια καθαρά συγκυριακή ατομοκεντρική βάση.


Αυτός και ο λόγος που σήμερα σε πολλές κινητοποιήσεις βλέπουμε να συνυπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικές στάσεις και απόψεις, άνθρωποι που δεν είναι κομματικά ενταγμένοι, ούτε καθοδηγούνται από κάποιο πολιτικό κέντρο, αλλά εμπλέκονται εντελώς αυθόρμητα με συνήθη οδηγό το συναίσθημα.


Είναι οι πολίτες της οργής, οι πολίτες του θυμού, οι πολίτες των έντονων συναισθημάτων που συχνά συναρμόζουν το ατομικό με το συλλογικό. Είναι οι πολίτες της αγανάκτησης που κατά καιρούς κινητοποιούνται μιμητικά και μεταδοτικά με συχνή κατάληξη τις - από το πουθενά - εκρήξεις διαμαρτυρίας


Η Ναύπακτος εδώ και κάποιους μήνες είναι μια πόλη με σημάδια οιονεί παρακμής. Μια πόλη όπου το ομορφότερο κομμάτι της, έχει

μετατραπεί σε εργοτάξιο. Μια πόλη "πληγωμένη", σκονισμένη, ανίκανη να φέρει σε πέρας ακόμα και μια απλή πεζοδρόμηση. Μια πόλη που αδυνατεί να επιλέξει μια φυσική πέτρα - μια πέτρα την οποία άλλοτε θέλει δέκα εκατοστά, άλλοτε πέντε, άλλοτε λεία, και άλλοτε σαγρέ… Μια πόλη στην οποία η προηγούμενη δημοτική αρχή χρεώνει όλες τις ευθύνες στην σημερινή, και η σημερινή χρεώνει τα πάντα στην προηγούμενη, σε ένα εμπρηστικό γαϊτανάκι χωρίς αρχή και τέλος. Μια πόλη όπου σε δόσεις εκρηκτικές, συνυπάρχουν κοινωνική δυσφορία, χλεύη και απαξίωση - τρία συναισθήματα που μπορούν να λειτουργήσουν ως θρυαλλίδα απρόβλεπτων συμπεριφορών.


Τον τελευταίο καιρό, ο χώρος του λιμανιού, σκοτεινός και απομονωμένος, παρουσιάζει στοιχεία απρόσμενης κινητικότητας όπως και κάποια πρόδρομα σημάδια γενικευμένης δυσφορίας,


Δε θέλω να πω πως θα συμβεί κάτι. Θέλω όμως να πω, πως τίποτα δεν θα συμβεί, αν η πόλη επανέλθει στην προ ανάπλασης ομαλότητα.

Πρέπει να τελειώνουμε…Χτες αν γίνεται….

193 προβολές0 σχόλια
  • Facebook - White Circle